دارم میرم واسه همیشه

با تو بودن عمرآ نمیشه

سزای کار تو همینه

تنها باشی واسه همیشه

دارم میرم من از کنارت

ندارم دیگه کاری به کارت

پشته پا زدی به روزت

میمیره عشق سینه سوزت

کی واسه چشمات میمردش

کی واست غصه میخوردش

کی تو رو با همه غصه و غمها و درداش به عشق رسوندش

با رسیدن به تو که افسوس

به تباهی رسیدم

مگه میشه دل و به کسی داد

که از عشق هیچی نمیدونه

وقتی رفتم تازه میفهمی

که چی بودم و چه کردی با من

 تو رو من خیلی دیر شناختم

وقتی به پات همه چیمو باختم

آخه

کی واسه چشات میمردش

کی واست غصه میخوردش

کی تو رو با همه غصه و غمها و درداش به عشق رسوندش

به پریشانی یک آرزوی آشفته
چه می دانم چگونه ؟
از تنهایی اتاق گریختم...

امشب زحال زار خودم گریه ام گرفت

از زخمهای ریشه دار خودم گریه ام گرفت

وقتی که پرده پرده دلم رانواختم

از ناله سه تار خودم گریه ام گرفت

پاییز می وزدو تو لبخند مامشب ی زنی

اما من از بهار خودم گریه ام گرفت

همچو شهاب سوخته آن سوی کهکشان

در حلقه مدار خودم گریه ام گرفت

یک تکه آفتاب برایم بیاورید

سفر غریبی داشتم توی چشمای سیاهت،سفری که بر نگشتم غرق شدم توی نگاهت، دل ساده ی ساده کوله بار سفرم بود،چشم تو مثل یه سایه همجا همسفرم بود،من همون لحظه اول آخر راهو میدیدم،تپش عشق و تو رگهام عاشقانه می چشیدم...

بلکه جاده ای هستم با تنوع های بیشمار که باید کشفم کنی و گرامی ام بداری ...

 تا تو هستی من هم میمانم 

                               تا بدانی یار نیمه ره نیستم .

گرچه ذورم زبرت  ولی همچنان تا پای جان می مانمو می دانی که هستم ......

حالم ، نه ، اصلا خوب نيست .... تا بعد، بهتر مي شود ....

فکري براي اين دلِ آرام غمگين مي کنم من مي پذيرم رفته اي و بر نمي گردي همين !
خود را براي درک اين ، صد بار تحسين مي کنم کم کم ز يادم مي روي اين روزگار و رسم اوست !

اين جمله را با تلخي اش ، صد بار تمرين مي کنم

خيلي وقت بود که دلم مي خواست بنويسم
اما نه جوهر داشتم ، نه کاغذ
و نه حرفي براي نوشتن.....
مي خواستم از قلبهاي تهي بنويسم
از تمام نامهرباني ها
و
از گذشته هايي که همه به باد سپردند.....

دلم مي خواست از عشق بنويسم
اما چيزي براي نوشتن نداشت....
صداي زوزه باد را مي شنوم
صداي پر شدن نفسها از خاکستر
ابرهاي خاکستري و درخت بي برگ
و گلداني که نظاره گر ريختن گلبرگهايش بود ....
خيلي وقت بود که دلم مي خواست بنويسم
از کوزه گري که گلش خشک شد
از نقاشي که رنگش تمام شد
از باغباني در کوير
و از تو....
که آمدي ، ولي باز رفتي....
ولي نتوانستم....

پرواز در هواي خيال تو ديدني ست
حرفي بزن که موج صدايت شنيدني ست
شعر زلال جوشش احساس هاي من
از موج دلنشين کلام تو چيدني ست
يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است
اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدني ست
خم شد- شکست پشت دل نازکم ولي
بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدني ست
من در فضاي خلوت تو خيمه مي زنم
طعم صداي خلوت پاکت چشيدني ست
تا اوج ، راهي ام به تماشاي من بيا
با بالهاي عشق تو پرواز ديدني ست...